Foto: Toni Reed

Winst van rechts, verlies van links: geen spel, maar pijn

Alle stemmen zijn geteld en de verkiezingsuitslag is inmiddels al een tijdje definitief. Desondanks is het leed nog niet geleden. We zullen het de komende vier jaar waarschijnlijk met een Tweede Kamer moeten doen waarin de stem van extreem-rechts groter is dan ooit tevoren. Ondanks de terechte commotie omtrent Rutte en de VVD zal hoogstwaarschijnlijk ook het kabinet wederom vier jaar gedomineerd worden door rechts. Hoewel links zeker niet verloren is, kwam de uitslag voor velen toch rauw op het dak. Zo ook voor mij. 

De winst van intolerantie

Naïef als ik misschien ben had ik beter van Nederland verwacht. Vanuit mijn links progressieve bubbel verwachtte ik dat veel meer Nederlanders in het stemhokje hun zorgen zouden uiten. Zorgen over het klimaat, racisme en alle andere crisissen die we onder kabinet-Rutte III hebben geleden (en nog steeds lijden). Misschien was ook ik gevallen voor de dominante zelfrepresentatie van de Nederlander als vooral tolerant en vooruitstrevend. De verkiezingsuitslag bewees echter wederom het tegendeel van dat nationale zelfbeeld.

Partijen als PVV, FvD en JA21, die vooral pleiten voor intolerantie, wonnen een groot aantal zetels. Zo tweette FvD vrijwel direct na de uitslag over “genderideologie” en het stellen van Kamervragen over deze kwestie. PVV schreef een compleet verkiezingsprogramma op basis van intolerantie jegens islam en ook JA21 pleit voor een intolerant migratiebeleid. Zowel PVV als FvD stemden daarnaast veelal tegen moties omtrent LHBTQIA+-beleid. Ook lieten zij na een uitnodiging van het COC voor het Regenboogverkiezingsdebat 2021, niks van zich horen. JA21 liet aan de gaykrant weten überhaupt niet gereageerd  te hebben op de vragen omtrent Rainbow.vote. Dit omdat ze naar eigen zeggen “niet weten wat de geaardheid van hun kandidaten is” en ze “een beetje moe worden van alle vragenlijsten die LHBT+organisaties ze steeds opsturen”.  De winst van partijen die zich niet in de werkelijke emancipatie van LHBTQIA+ interesseren,  stond in contrast met de uitslag op links. Zij verloren een flink aantal zetels. 

We kunnen erop los analyseren en beredeneren waar de oorzaak van dit alles ligt. Ik realiseer me dan ook dat dit wellicht dieper gaat dan het gewoonweg niet geven om klimaat, racisme, inkomensongelijkheid. Maar dat alles verandert niets aan wat ik, en velen met mij, voelen bij deze uitslag. Corona maatregelen blijken voor een heel groot deel van Nederland (lees: corona-gerelateerde FvD-stemmers) zwaarder te wegen dan fundamentele mensenrechten. Dat doet misschien weinig met mensen die daar de directe gevolgen niet van ervaren, maar het raakt gemarginaliseerde groepen op dagelijkse basis. Zo ook onze gemeenschap en dat valt zwaar.  

De steun voor SGP

Ook op persoonlijke basis deden de verkiezingen mij veel. Zo bleek de SGP in de gemeente waar ik mijn jeugd doorbracht de derde-grootste partij te zijn. Dat betekent dat in de veilige omgeving die ik nog altijd ook mijn (tweede) thuis noem, men massaal steun of goedkeuring gaf aan anti-LHBTQIA+-beleid. Zo stelt SGP in hun verkiezingsprogramma bijvoorbeeld dat twijfelen over je genderidentiteit een psychische afwijking is. Daarnaast pleit SGP voor het terugdraaien van het opengestelde huwelijk.

Aan de ene kant bood die uitslag een verklaring voor de onzichtbaarheid van LHBTQIA+-mensen op mijn middelbare school en het lange verzwijgen van mijn eigen seksualiteit. Aan de andere kant doet het pijn te realiseren dat het thuis van mijn jeugd nog altijd bestaat uit een groot aantal mensen die mijn bestaan niet accepteren en het in zekere zin zelfs afkeuren. Hoewel ik binnen mijn ouderlijk huis veilig was, besef ik dat velen dit niet zijn. Een uitslag als deze is daarmee meer dan enkel politieke voorkeur. Het illustreert waarden die fundamenteel tegen de rechten, waarheid en ervaringen van LHBTQIA+-mensen in gaan. 

Homonationalisme

Naast extreem conservatieve partijen als SGP die LHBTQIA+’ers in directe zin raken, wordt onze gemeenschap vanuit intersectionele bril door andere rechts conservatieve partijen aan alle kanten geraakt. Zo ligt het probleem van anti-LHBTQIA+ geweld volgens FvD enkel bij “niet-westerse opvattingen en eercultuur”. Volgens hen is al het andere “LHBTI-symboolpolitiek”. Dit wordt ook wel homonationalisme genoemd. Bij partijen als FvD en PVV heeft LHBTQIA+-emancipatie een noodzakelijke en schadelijke voorwaarde, namelijk intolerantie jegens andere gemarginaliseerde groepen. ‘Andere groepen’ die daarnaast ook onderdeel van onze gemeenschap zijn. De partijen wissen daarmee het bestaan van een deel van onszelf als gemeenschap uit. 

Naast dat dit principe voorbij gaat aan het feit dat ook Westerse samenlevingen het nog niet bepaald op orde hebben wat betreft LHBTQIA+-emancipatie, mag het streven naar eigen vrijheid en emancipatie mijn inziens nooit betekenen dat de vrijheid en emancipatie van de ander ontzegt wordt. Streven naar een veiligere en gelijkwaardige situatie voor onze gemeenschap betekent ook streven naar gelijkheid op andere vlakken van de samenleving. Mensenrechten zijn er voor iedereen, het is egoistisch deze alleen voor jezelf te willen.

Zolang partijen pogingen doen om deze voor een deel van ons te ontnemen, zijn we allen ongelijk en heeft een ieder van ons nog een strijd te voeren. Ik verlang naar het moment dat iedereen dit beseft en voelt. Een moment waarop Nederland zich daadwerkelijk aan artikel 1 van de Grondwet houdt en iedereen zich veilig voelt. Een land waarin corona-maatregelen nooit hoger zullen staan dan gelijkwaardigheid. Volgens mij wordt echt iedereen daar beter van.

Het politieke spel dat geen spel zou moeten zijn

Met de verkiezingsuitslag stopt het politieke spel natuurlijk niet. De formaties zijn in volle gang en er is op z’n zachtst gezegd alweer het een en ander gebeurd. Verliezen, winnen, fluistercampagnes, soms lijkt het even alsof onze politieke leiders en sensatiebeluste media vergeten zijn dat het hier gaat over de rechten van mensen in plaats van een strijd om het winnen van macht. Er wordt gesproken van “politieke spelletjes” en het “spelen van een politiek spel”, waarmee politiek wordt geframed als iets  waarin je vooral gewonnen hebt als je minister president bent.

Volgens mij heb je echter pas gewonnen als je daadwerkelijk het leven van mensen weet te beteren. Politiek treft tenslotte mensenlevens en velen ervan lijden onder het huidige beleid. Hoewel het van belang is dat bepaalde kwesties aan het licht komen, hoop ik dat we het snel weer kunnen hebben over datgene waar het over zou moeten gaan in politiek: mensenrechten.

Over de auteur(s)

Milou

Milou

Milou studeert momenteel Humanistiek en is vanaf jongs af aan gezegend met een afkeer voor het woord 'normaal' en door de maatschappij verzonnen hokjes die bepalen wat 'normaal' inhoudt. Een afkeer die ze graag met de rest van de wereld deelt.

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

Waarom iedereen het boek Pageboy moet lezen

Pageboy is een authentieke biografie waarin Elliot Page de lezer meeneemt in zijn reis naar worden wie hij is. De pijnlijke waarheid die veel trans personen moeten doorstaan wordt scherp beschreven.