Talkshowhosts en hoofdrolspelers

De tijd is verstreken en de tv is (letterlijk en figuurlijk) kleurrijk geworden. Het internet is allang niet meer één groot virus, eerder een onuitputtelijke bron van informatie. Maar hoe zit het met de lesbische representatie? Is alle representatie positief? En wat moeten we er eigenlijk onder verstaan? Expreszo zoekt het uit!

Lesbo’s op de buis

We kijken hier naar lesbiennes met een bepaalde positie in de media. Actrices, maar ook presentatrices, hosts van shows, sporters en artiesten in muziek en kunst die op televisie komen. Rond de wereld zijn er in relatief weinig landen openlijk lesbische vrouwen op televisie. Aangezien het grootste deel zich in Noord-Amerika bevindt, richten we ons op dit continent.

Noord-Amerika draagt al lange tijd zijn steentje bij met namen als Jane Lynch en Ellen Degeneres, allebei succesvolle en openlijke lesbiennes in de showbusiness. Maar er zijn er nog velen die, weliswaar meer op de achtergrond, ook deelnemen aan positieve representatie. Mensen als Robin Roberts, Rachel Maddow en Cameron Esposito spelen een belangrijke rol. Deze vrouwen bewijzen onder andere dat, ondanks de nog altijd seksistische media, de tijden vooruit zijn gegaan.

Maar waarom representeren juist zij werkende lesbiennes op tv? Alleen hun seksuele oriëntatie is toch geen kwalificatie hiervoor? Op het eerste gezicht zou je kunnen zeggen van niet. Maar deze vrouwen behoren tot de categorie “casual representation“: zij bewegen zich in de media zonder activistisch motief. Robin Roberts bijvoorbeeld, talkshowhost bij een bekend Amerikaans nieuwsprogramma, is openlijk lesbisch. Zij doet verder niet aan voorlichting en is ook geen bewust spokesperson voor de L in LHBT. Veel mensen vinden dit een slimme keus.

Aan het eind van de dag wordt namelijk het ware beeld weergegeven. Deze vrouwen zijn een gewoon onderdeel van de dagelijkse programmering. Ze zijn net zo goed onderdeel van de samenleving. Vrouwelijke en LHBT-posities in de media kunnen als regulier beschouwd worden. De media beïnvloedt cultuur, cultuur beïnvloedt dan weer de media, enzovoorts. Het is een positieve cirkel en televisie is hier een belangrijk medium bij. Uiteindelijk groeien we, mede door casual representation, toe naar een samenleving waar iedereen gelijk is, ondanks geaardheid, sekse, kleur of geloof.

Maar zo ver zijn we nog niet. Er is nog steeds veel discriminatie. Naar verhouding meer naar de lesbiennes in de media dan naar lesbische karakters in films en series. Hoe dat komt? Bijvoorbeeld door de angst van sommige mensen als blijkt dat deze vrouwen echt iets te zeggen heeft. De lesbienne als lustobject of verwarde hetero in series en films is tegenstrijdig met een butch nieuwslezeres die nog haar mening mag geven ook. De media bepalen de norm, en wanneer die niet gewenst is voor een bepaald publiek of individu, kan er kritiek op verwacht worden.

Fictie heeft geen regels, zodat de kijker het materiaal kan interpreteren naar eigen wens. Misschien dat daarom series met lesbische karakters zo populair zijn

(fictief) lesbisch leven op tv en in webseries

De termen ‘lesbian’ en ‘tv’. Type ze in op Google en gij zult vinden. Namen als ‘Orange is the New Black’, ‘Pretty Little Liars’ en ‘Faking It’ komen voorbij, maar ook ‘Two and a half Men’, ‘Arrow’ en ‘Masters of Sex’. Series met lesbiennes als hoofdkarakters en in kleinere rollen, voor allebei is de interesse groot. Toch, ondanks de groei in representatie vanwege deze programma’s, zijn ze niet allemaal positief.

Veel verhaallijnen van lesbische karakters worden geschreven met het mannelijk stereotypische ideaal op de achtergrond: dat ze eigenlijk allemaal hetero, extreem butch, of enorme seksfanaten zijn. Media en publiek klampen zich nog te veel vast aan deze standaardregels. Traditie, geloof, religie: allerlei oorzaken die een vooruitgang van kloppende afbeelding tegengaan. En eens in de zoveel maanden komt er dan een serie voorbij die groen licht geeft voor correcte representatie, al is het maar door middel van een enkele miezerige scene of gastrol van een lesbisch karakter.

Juist deze onregelmatige voorbeelden zullen uiteindelijk massale verandering teweeg brengen en voor een accuraat beeld zorgen. En dit is zeker nodig, of het nu om kleine foutjes gaat, of grootschalige flaters. Zo heeft ‘Faking it’ nog steeds niet door dat je iemand geen lesbienne kan noemen, om haar vervolgens met een jongen in bed te laten belanden. En ‘Glee’ ziet geen tegenstrijdigheden in Santana’s frequente seksleven en meterslange nagels.

Conclusie: het schiet redelijk op qua actuele, werkelijke representatie van lesbische vrouwen met bepaalde posities of rollen in de media. Qua fictieve personages valt er nog veel aan te sleutelen. Maar, vergeleken met de andere letters in onze grote regenboog-gekleurde gemeenschap, hebben we het zo slecht nog niet.

 

Over de auteur(s)

Donya

Donya

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

Waarom iedereen het boek Pageboy moet lezen

Pageboy is een authentieke biografie waarin Elliot Page de lezer meeneemt in zijn reis naar worden wie hij is. De pijnlijke waarheid die veel trans personen moeten doorstaan wordt scherp beschreven.

Community

Interview met Jesper van CondoomEnzo

CondoomEnzo is de webshop voor al je erotische producten. In dit interview lees je hoe Jesper, eigenaar van CondoomEnzo, zich inzet voor de LHBT+ gemeenschap en maak je kans op een toy van PMV20.

Lees verder »