In mijn vorige column heb ik jullie het eerste kijkje in mijn leven gegeven. Daarin vertelde ik dat ik in een rolstoel zit, en ook op meiden val. Die twee kenmerken gaan soms best lastig samen. Daar wil ik jullie vandaag meer over vertellen.
Als mensen mij net leren kennen, krijg ik vaak de vraag: ‘hoe ga jij eigenlijk om met romantiek?’ Best een logische vraag, want alles wat normaal gesproken bij daten “hoort”, is voor mij een uitdaging. Soms vind ik het irritant als mensen gelijk vragen naar mijn liefdesleven. Je vraagt aan een “gezond” persoon toch ook niet meteen wat hij of zij allemaal uitspookt op romantisch gebied?
Het begint al bij het flirten.Als ik zenuwachtig word, wordt mijn lichaam extra spastisch. Dat gaat ongeveer zo: ik zie een meisje dat ik aantrekkelijk vind, en begin vervolgens met haar te flirten. Dan schiet mijn spastische rechterarm van de spanning de lucht in. Dat kan ik niet controleren. en als ik dat überhaupt zou proberen, zou dat er nog gekker uit zien dan de spasme zelf. Als er een gesprek ontstaat tussen het meisje dat ik leuk vind en mij, is mijn lichaam het daar absoluut niet mee eens. Ik ga ontzettend letten op de manier waarop ik overkom op anderen, waardoor mijn benen zich zo erg gaan aanspannen dat ze van mijn voetenplank afspringen. En – tot overmaat van ramp – wordt mijn tong spastisch. Daardoor ben ik niet meer in staat tot fatsoenlijk praten en klink ik alsof ik 10 biertjes achterover heb geslagen. Je hoort mijn brein gewoon denken: ‘jij wilt stoer en sexy overkomen? Nou, ik dacht het niet.’
Als ik de bovenstaande obstakels heb overwonnen, staat de volgende al weer voor mijn neus. Want: hoe zoen, knuffel en (eventueel) vrij je als je niet eens in staat bent om zelfstandig uit je stoel op te staan? Mijn eerste vriendin zat ook in een rolstoel en wist gelukkig waar ik mee moest dealen. Knuffelen en zoenen vanuit je rolstoel is nog niet zo’n probleem als je partner kan staan: je buigt je gewoon iets meer voorover dan je anders zou doen, en klaar is Kees. Als dat niet het geval is, wordt de hele handeling toch iets ingewikkelder. Vanuit je rolstoel sta je in eerste instantie nooit dicht genoeg bij de ander in de buurt om elkaar op de mond te kunnen zoenen. Dat zorgt soms voor gedoe, want voordat je actie kan ondernemen, ben je eerst nog een tijdje bezig met je rolstoel goed naast die van de ander plaatsen. Gelukkig is het meestal een stuk minder ongemakkelijk, wanneer je de persoon die je probeert te zoenen goed kent. 🙂
Ik ben één keer verder gegaan met een meisje dan alleen zoenen. Het was geen seks, maar het was wel erg intiem. Ik was helemaal van de wereld na die ervaring, want ik had nog nooit meegemaakt dat iemand zo liefdevol met mij en mijn lichaam omging. Er waren natuurlijk wat ongemakkelijke momenten, maar die maakten het alleen maar specialer.
Als ik eerlijk ben vind ik het best lastig om op een romantische manier contact te maken. Ik ben vaak bang dat meiden gelijk op me afknappen, omdat mijn beperking opvalt, zodra je me ziet. Zelf heb ik geen moeite met hoe ik eruit zie, omdat dit lichaam en al mijn lichamelijke beperkingen gewoon bij mij horen, maar soms denk ik wel eens: ‘waarom zou iemand een meisje kiezen die op allerlei vlakken beperkingen heeft, als je ook met iemand kan daten die “perfect” gezond is?’ Daarom bouw ik liever eerst een vriendschappelijke band met iemand op voordat die band romantisch wordt, zodat die persoon ook kan vallen op mijn persoonlijkheid, in plaats van alleen mijn looks.
Ik hoop dat ik over een paar jaar een meisje heb gevonden met wie ik oud kan worden, maar ik ben nu pas zestien. Ik heb dus nog alle tijd van de wereld. Ik zie wel wat er gebeurt. 😉
Over de auteur(s)
