De grens tussen absurde realiteit en dystopische fictie vervaagt in Ruben Desiere’s documentaire over queer pro-Palestina activisten.
Hoe laat je zien hoe belachelijk de realiteit is van pro-Palestijns activisme in Duitsland? Daar waar de banaalste uiting je al laat bestempelen tot antisemitisch terrorist. Waar ze het slechts benoemen van de genocide al censureren. In “Between revolutions” volgen we Jack en Leila. De twee zijn queer pro-Palestina activisten in Berlijn die bezig zijn met een theatervoorstelling gebaseerd op Larry Mitchell’s boek The Faggots and Their Friends Between Revolutions. Dat boek is een queer utopisch manifest in de vorm van een fabel. Lees de rest van de recensie door Expreszo van de documentaire “between revolutions” onder de trailer.
Het kan zijn dat je even nodig hebt om in het verhaal te komen. De groep activisten vormt haast een karikatuur van Berlijn en dat maakt het soms lastig om je in te leven in hun wereld. Ze komen bij elkaar om samen te lezen uit het boek van Larry Mitchell en daar vervolgens over te filosoferen. Ze vergaderen over hun voorstelling in een technoclub. En ze spreken enkel in uitstekend geformuleerde en academisch onderlegde zinnen. Kortom, ze zijn allemaal héél cool en alternatief en er mag niks in beeld komen wat je daar aan zou laten twijfelen.
Theater en realiteit komen steeds dichter bij elkaar
In de documentaire van Ruben Desiere komen het dagelijks leven van Jack en Leila en het verhaal van hun theaterstuk steeds dichter bij elkaar. Maar ook de vorm van de documentaire zelf speelt een spel tussen de echte wereld en performance. We zien repetities van hun theatervoorstelling, maar ook nagespeelde politie-invallen en achtervolgingen. En juist bij audio-opnames van echte protesten zien we alleen een fel blauw scherm dat de originele beelden volledig verbergt.
Als kijker weet je uiteindelijk niet eens meer zeker of er ook maar iets in de documentaire echt gebeurt. Een voorstelling, over een boek, die wordt gerepeteerd in een geacteerde documentairefilm is een hoeveelheid meta lagen waar je maar net in mee moet kunnen. Als klap op de vuurpijl bekritiseren twee Palestijnse spelers het toneelstuk ook nog in de documentaire. “Waarom gebruiken ze eigenlijk zoveel nepbloed? Is het punt niet al duidelijk zonder dat het zo luguber hoeft te worden?”



Wat is echt?
De documentaire is eerder een dramatisering van waargebeurde verhalen en duwt daarmee rebels tegen de grenzen van het genre. Zo volgen we het verhaal van Jack, die dreigt gedeporteerd te worden vanwege zijn aanwezigheid bij pro-Palestina protesten. Een korte online zoektocht leert ons dat “Jack” (Kasz Wlaszczyk speelt zichzelf onder deze naam) dit inderdaad meemaakte. Maar kwam hij in het echt ook in één klap zó goed uit z’n woorden tegenover een journalist? Kwam de groep echt bij elkaar in wat de rokersruimte van een technoclub lijkt om hun theaterstuk te bespreken, waarna één van hen de DJ blijkt op de dansavond? Waren de repetities en de nooit getoonde voorstelling überhaupt echt, of ook geacteerd?
Laat je meeslepen
De film laat je twijfelen aan wat echt is. Je kan je afvragen of het daarmee niet zijn eigen geloofwaardigheid als documentaire onderuit haalt. Maar voor wie de onzekerheid van zich af kan zetten is er een visueel sterke film en bijzonder gelaagde vertelling van een verhaal over activisme, kunst en censuur.
“Between revolutions” trekt je als kijker een wereld van fictie in en duwt de fictieve wereld van Mitchell’s manifest de echte wereld in. Maar de “faggots and their friends” die de slechterik verslaan, daar zijn we helaas nog niet.
Je ziet “Between Revolutions” nog tot en met 22 november tijdens IDFA.




