Waarschuwing: dit artikel bevat (milde) spoilers over de film.
Trigger warnings: seksueel trauma, gore
Jane Schoenbrun geeft de gays wat ze willen: een queer slasher horror waarin Gillian Anderson (bijna) uit de kleren gaat. En dat ons een beetje gezien laat voelen.
Welcome to Camp Miasma
De jonge regisseur Kris Williams (Hannah Einbinder) heeft haar pijlen gericht op een reboot van de populaire slasher filmreeks ‘Camp Miasma’, een uitgemolken campy franchise a la Scream en Halloween. Om volgens haar tot de kern van het verhaal te komen, gaat ze op bezoek bij Billy Presley (Gillian Anderson), de ‘final girl’ actrice uit de originele film.
Kris is een wat knullige maar sympathieke hoofdpersoon die gekenmerkt wordt door haar extremen. Ze is lesbisch, genderqueer (she/they), en in een poly relatie. Bovendien is ze een creatieveling die getrouwd is met haar werk en enorm gefocust is op social justice. Gevraagd of niet: ze kan zich niet weerhouden van een woordenvloed over filmtechnieken, haar liefde voor oude horrorfilms en haar perspectief op de transfobische plotline die diep verweven zit in de eerste Camp Miasma-film. Oftewel, in zekere mate relatable voor velen van ons, en een toepasselijk over-de-top getrokken personage voor een slasher-film.
Terwijl Billy en Kris elkaar beter leren kennen in het zomerkamp waar Camp Miasma is opgenomen, versmelt realiteit en fictie voor Kris (en de kijker) steeds meer.
Psycho, from the perspective of the shower curtain
Teenage Sex and Death at Camp Miasma geeft op een slimme manier commentaar op het horrorgenre én op de kritiek die daarop wordt gegeven. Een film over het maken van een film is namelijk vruchtbare grond voor referenties die de gemiddelde filmliefhebber kan waarderen en ook diens ogen kan laten rollen. Hiermee benoemt de film hoe moeilijk het kan zijn om een film te maken in de huidige industrie. Teenage Sex and Death is vol tegenstellingen. Enerzijds benoemt het veel voorkomende kritiek op het horrorgenre en diens behandeling van vrouwen en trans personen. Anderzijds looft het de impact en visuele kracht van een genre waarin eigenlijk alles kan. Wat voor velen een slap aftreksel is en een cash grab, is voor het personage iets waarmee diens jeugd en identiteit verweven is. Waar Camp Miasma eigenlijk een goedkoop gemaakte horrorfilm is, ziet Kris ook hier de kunst van het filmmaken.
Net als in I Saw the TV Glow (de vorige film van deze regisseur) speelt Schoenbrun met een visueel medium en realiteit. De film-over-een-film-setting geeft hen de mogelijkheid om lekker te spelen met het roleplayen van de regisseur zijn van een klassieke en nostalgische slasher, met alle campiness van dien.
Visueel is de film sprekend en quirky. 80’s nostalgia is een sterke invloed, naast het gebruik van fysieke, geverfde backdrops en ruis van het schieten op 35mm film. Deze dingen maakten me erg enthousiast en gaven me een warm, nostalgisch gevoel. Het was alsof ik naar een film uit mijn jeugd aan het kijken was. Ook in de manier waarop de film in beeld wordt gebracht komt de filmmaker-knipoog naar voren door het gebruik van lenstechnieken die eerder in de film zelf door de hoofdpersoon worden benoemd.
Schoenbrun is een ster in het creëren van boeiend fictief source material. Scènes uit de ‘originele Camp Miasma’ zitten verweven door de film op een manier die mij deden vergeten dat de films niet echt bestaan. Herkenbaar, doch visueel onderscheidend van haar inspiraties. Kenmerkend hiervoor is ook de terugkerende antagonist Little Death, die verschijnt met een airco unit op zijn hoofd. Het is akelig, een beetje lachwekkend en een sterk visueel element dat gedurende de film slim terugkomt, net zoals zijn naam.
Do you like dipping sauce?
Billy en Kris vertegenwoordigen twee compleet tegengestelde interpretaties van het slasher genre. Waar Kris vanuit academisch perspectief de diepere lagen en sociale implicaties benoemt, brengt Billy de film terug naar de basis en de gevoelens. Uiteindelijk gaat het in dit perspectief over wat de film je laat voelen. Zelfs Kris kan niet negeren dat bloed en lust verweven zit in alle elementen.
Seks en gore gaan hand in hand, en dat is ook juist het punt. Is het belangrijkste thema van een slasher film, zoals Billy ook stelt, immers niet slechts flesh and fluids? Zoals de titel impliceert, brengt Teenage Sex and Death at Camp Miasma een ingewikkelde relatie tussen angst en lust aan het licht, op een manier die het niet ingewikkeld maakt. En sexy is het zeker. Deze film wint de prijs voor ‘meest sensuele kip-eet scène die ik ooit gezien heb’. En het is een herinnering aan ons allemaal hoe Gillian Anderson een magneet voor de ogen is, in elke scène die je van haar krijgt.
Feels like there’s going to be a jumpscare now
Dit is een film vol intentie, van tekst tot camerawerk tot soundtrack. Toch lijken er momenten te zijn dat de film niet helemaal weet waar die naartoe wil. Personages worden geïntroduceerd zonder echte waarde of pay-off. Scènes die iets te ver van het pad af gaan, en onderwerpen die nooit de uitwerking krijgen die het misschien verdient.
Bovenal is mijn worsteling dat deze film soms voelt alsof hij te slim wil zijn. Er zijn veel concepten en onderwerpen die aan bod komen, en nergens wordt een doorslaggevend antwoord op gegeven. Het bouwt ook op basiskennis. De vanzelfsprekendheid van sommige onderwerpen is mooi, maar ik vraag mij af hoe mensen die niet queer en/of filmstudent zijn deze film kijken. En ik vraag mij af of dat is wat de film wil zijn.
If it gets too real, you can always turn it off
Toen ik hoorde dat de regisseur van I Saw the TV Glow een nieuwe film uitbracht, wist ik dat ik hem moest zien zonder er iets over opgezocht te hebben. Ik ga graag een film in zonder er iets van te weten. Ik ben er zeker van, dat als ik er van tevoren iets van had geweten, ik nog steeds niet verwacht had wat hier zou gebeuren. Het is altijd een genot om een film te zien die met zoveel passie en intentie gemaakt is. Mijn absolute filmnerd hartje en mijn queer ziel deden een high five.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma is zowel een satirische kritiek op, als ode aan het slasher horror genre met een agressief queer narratief. Deze film voelt persoonlijk en eerlijk, en bizar en onwerkelijk. Het bespreekt onderwerpen door ze vast te grijpen, uit te vergroten en in je gezicht te gooien, als een stel ingewanden zoals in de film niet zou misstaan. Het gaat over transformatie, worden wie je bent en performance. Hij doet je dingen voelen tussen het bloed en de gore. En hij is ook heel, heel sexy.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Regisseur: Jane Schoenbrun
Release: 20 augustus 2026 (Nederland)
Recensie door Juliette en Es
