Afbeelding door Rinse Fokkema - copyright: AVROTROS Rinse Fokkema

Met Jeangu Macrooy inderdaad the birth of a new age

In deze column schrijft hoofdredacteur Rocher over het Eurovisie Songfestival, hoe hij eigenlijk niks heeft met het festival maar dit jaar toch zal kijken vanwege Jeangu Macrooy. Afbeelding door Rinse Fokkema – copyright: AVROTROS Rinse Fokkema

Over enkele weken is het dan eindelijk zo ver: het Eurovisie Songfestival te Rotterdam. Het festival dat voor menig persoon in onze gemeenschap een grote viering is. Helaas is dat niet het geval voor ondergetekende. Het is misschien vloeken in de kerk, maar ik moet toch bekennen dat ik niet veel met het songfestival heb. Dit jaar kijk ik er echter anders tegenaan, en dat heeft voornamelijk maar één reden: Jeangu Macrooy, de persoon die Nederland dit jaar vertegenwoordigt tijdens de competitie.

Ik had de eer om hem vorig jaar te mogen ontmoeten tijdens de 3FM Pride-uitzending, en Jeangu is een empathische en getalenteerde man. Toen was ik al van mening dat zijn zachtaardigheid en creativiteit een aanwinst zijn voor onze gemeenschap, en dat is in de tussentijd alleen maar toegenomen. Laatst las ik ook een interview met hem op Eurostory over zijn nieuwe nummer ‘Birth of a New Age’, de songtekst, de totstandkoming van het nummer en meer. Veel van wat hij zei, resoneerde met mijn eigen gedachtes en gevoelens. Maar afgezien van al deze aspecten heeft mijn bewondering voor Jeangu nog een reden. Hij is iemand waar ik mezelf in kan zien. Niet op de muzikale manier, want niemand wil mij horen zingen. Maar wel op de manier dat ik een queer man van kleur in de spotlights zie staan die onvoorwaardelijk zichzelf is. In het kader van representatie is het zo belangrijk dat Jeangu Macrooy straks op dat op podium staat en de sterren van de hemel zingt.

Jeangu en ik delen meer dan alleen de melanine in onze huid of ons queer zijn. We delen ook de biculturaliteit die we beide hebben en voelen in de wortels die ons verbinden met Suriname. Jeangu is geboren en opgegroeid in Suriname en verhuisde in 2014 naar Nederland. Die reis lijkt op de reis van mijn vader, die ook geboren is in Suriname en decennia terug naar Nederland kwam. Jeangu’s wortels in Suriname zijn sterker dan die van mij, maar toch voel ik die verbinding met hem. 

Die verbinding voel ik ook via ‘Birth of a New Age. In het nummer zijn passages Sranantongo – de taal die men spreekt in Suriname – te horen. De zinnen die Jeangu al prekend zingt, zijn gebaseerd op het gezegde ‘Mi Na Afu Sensi, No Wan Man E Broko Mi’. Letterlijk vertaald: ‘Ik ben een halve cent, je kan me niet breken’. Die halve cent is inderdaad niet te breken, niet verder klein te krijgen, en zal dus krachtig zegevieren ondanks dat er neergekeken wordt op hem.

Op het einde van het nummer zingt Jeangu ‘We are the birth of a new age’. Als ik die woorden hoor, dan voel ik inderdaad dat een nieuw tijdperk aanbreekt. Een tijdperk van een diepere vorm van verzet, namelijk het verzet van ons zijn. Een tijdperk waarin we niet meer te breken zijn. En een tijdperk van zegevieren van het nalatenschap van zij die voor ons kwamen. 

Dus over enkele weken krijgt Jeangu douze points van mij, en zal ik uit volle borst meezingen dat ik een halve cent ben, en dat niemand mij kan breken.

Deze column verscheen ook op Eurostory.nl

Over de auteur(s)

Rocher

Rocher

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

Waarom iedereen het boek Pageboy moet lezen

Pageboy is een authentieke biografie waarin Elliot Page de lezer meeneemt in zijn reis naar worden wie hij is. De pijnlijke waarheid die veel trans personen moeten doorstaan wordt scherp beschreven.

Cultuur

De première van ANNE+

In 2015 bedenkt scenarist Maud Wiemeijer een simpel concept voor een webserie: één personage, vijf liefdes. Een sms’je naar regisseur Valerie Bisscheroux markeert het prille

Lees verder »