Mijn vrouw is gezegend met een blonde afro, blauwe ogen en een licht getinte huid met sproeten, mede mogelijk gemaakt door haar Nederlandse moeder en Surinaamse vader. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ze een oogverblindende verschijning is – maar dat even terzijde. Hoewel haar huidskleur ’s winters niet veel afwijkt van de mijne, zagen racisten in het dorp waar ze opgroeide haar als ‘zwarte’. Haar Surinaamse familieleden daarentegen, plagen mijn vrouw maar al te graag met haar relatief lichte huidskleur. “Ssst, er zijn blanken bij”, zeggen ze grappend in haar bijzijn.
Sinds ik een jaar of vijf geleden de tondeuse in mijn haar liet zetten, word ik met enige regelmaat aangesproken met ‘meneer’. In het begin kon ik daarover diep verontwaardigd zijn, simpelweg vanwege het feit dat er niks tussen m’n benen hangt – en ik dat ook niet ambieer. Inmiddels weet ik beter. Waarom zou ik zoveel waarde hechten aan een vooroordeel van een volstrekt vreemde? Als ik een feitelijk onjuist label opgeplakt krijg, verandert dat niet wie ik wezenlijk ben.
Hokjesgeestdenkers kunnen hun hart ophalen aan Instagram, het Mekka van de labels waar de hashtags je om de oren vliegen. Op zich vrij weinig mis mee, zelf hang ik ook graag de hashtag-hoer uit. Maar het van oorsprong nobele #nolabel heeft tot mijn spijt zijn functie alweer verloren: de tag wordt bij selfies in één adem genoemd met een overkill aan hashtags als #lgbt, #homo, #queer of #androgynous – een combinatie die mij enigszins verbaast.
Begrijp me niet verkeerd, in sommige situaties is een etiket onmisbaar. Als ervaringsdeskundige op het gebied van verhuizingen weet ik wat de consequenties kunnen zijn van dozen waarop de inhoud niet vermeld staat.
Maar zowel voor verhuisdozen als voor personen geldt: wat stelt het label dat je plakt voor als je geen blik op de inhoud werpt?
