Op Reddit vraagt iemand of het veilig is om naar een concert van Kacey Musgraves te gaan als homokoppel. Fans beantwoorden die vraag met een volmondige ‘ja’. Op haar debuutalbum zingt ze: ‘‘Kiss lots of boys, or kiss lots of girls – if that’s something you’re into’’. Iets waar ze van het begin af aan duidelijk over wilde zijn. Sindsdien hoef je alleen nog maar naar een concert van Musgraves te gaan om bevestigd te zien worden wat fans allang weten: she’s a real one. Met haar progressieve geluid biedt ze tegenwicht aan een genre dat er een conservatieve achterban op na houdt. Het zevende album van de Texaanse singer-songwriter gaat over alleenzijn, besluiteloosheid en verbinding. Het zijn existentiële thema’s waarover ze zingt, terwijl het album ook politiek geladen is.
Toen Trump in 2017 na zijn inauguratie een decreet (red. een bindend bevel dat de president geeft zonder toestemming van het Congres) gaf om het aantal ICE-agenten naar 10.000 op te schroeven, werd ervoor gekozen om die te werven op countryfestivals. Dit jaar werd in Minneapolis pijnlijk duidelijk tot welke mensonterende praktijken dit kan leiden. Desondanks – of misschien wel juist daarom – hebben verschillende popartiesten zich in de afgelopen jaren gewaagd aan het countrygenre. Neem Beyoncé, die daar op zijn zachtst gezegd niet met open armen ontvangen werd. In 2016 betrad zij met de Dixie Chicks het podium van de Country Music Awards om Daddy Lessons van het album Lemonade te zingen, waarna een groep zei dat ze daar niet thuishoort. Het bevestigt nog eens dat het genre tegenwoordig geclaimd wordt door witte mensen, ook al liggen de roots elders, verduidelijkte Beyoncé op het inmiddels twee jaar geleden verschenen Cowboy Carter.
Instrumenten die meer dan alleen muziek maken
Kacey Musgraves lijkt met haar zevende studioalbum een soortgelijke politieke boodschap af te willen geven, zonder daar de nadruk op te leggen in haar teksten. In 2019 zei ze al: ‘‘I don’t want to ruminate on the things that are wrong with the country right now. Anyone could look at my older albums and decipher where I stand in my views.’’ In plaats daarvan maakt ze gebruik van haar twee krachtigste instrumenten: haar serene stem en akoestische gitaar. Vergezeld door de accordeon (typerend voor de norteño uit Mexico) en composities die hun invloed vinden in mariachi, heeft het album iets ontwapenends in een verdeeld Amerika. Dat is wat dit album zo sterk maakt: de muziek spreekt voor zichzelf.
In feite doet Kacey wat iedere artiest doet alvorens aan muziek te werken, en dat is zich laten inspireren door anderen. Na uitstapjes naar pop en folk keert ze terug naar haar countryroots, maar niet zonder te onderzoeken wie die weg voor haar hebben vrijgemaakt. Waar kruist het genre met invloeden van elders? Op dit album is dat Mexico, waarover later meer.
Romantiek maakt plaats voor zelfliefde
Op het nummer Loneliest Girl borduurt ze voort op een thema dat in haar eerdere werk al terugkwam (op het nummer Lonely Weekend zingt ze: I keep lookin’ at my phone, puttin’ it back down / There’s a little part of me that’s got the fear of missin’ out). Een geüpdatete versie van Only Girl in the World van Rihanna zou je het kunnen noemen, waarin de suikerspinroze koortsdroom van romantische bevestiging plaatsmaakt voor zelfliefde. Ik zie voor me hoe ze net zo danst in een grasveld, maar dan gewoon groen. Kacey maakt het tastbaar, door met een ongedwongenheid te zingen die mij hoopvol stemt.
Toch is ook Kacey niet volledig ongevoelig voor de liefde en de lust, als ze hunkert naar iemand die haar begeert op lead single Dry Spell. Echter doet ze dat volledig op eigen voorwaarden: met behoud van haar autonomie en een video die kenmerkend is voor haar droge humor. Handen die glijden over watermeloenen en aubergines laten weinig aan de verbeelding over, net zoals de tekst:
‘‘So, tell me. What’s a self-respecting girl to do? I got the bacon, and no one to bring it home to. It’s a drought out here, waiting on a storm. I think it’s time for me to take the bull by the horns.’’
Verbinding met de ander
De diepgang achter haar beeldspraak krijgt pas vorm op het melancholische Everybody Wants to be a Cowboy, wijzend op ‘cowboylaarzen die nog nooit vies zijn geweest’. Met slimme metaforen dwingt ze respect af voor hardwerkende boeren en daagt ze de luisteraar uit verder te kijken dan de aesthetics: ‘‘You’re gonna have to ducttape it back together when it falls apart’’. Al weet ieder nummer tot dan toe indruk op mij te maken, markeert dit nummer de start van de B-kant, die het hart van de plaat vormt en draait om verbinding met de medemens. Want uiteindelijk heb je die toch ook echt nodig.
Een decennium is verstreken sinds Miranda Lambert, achter de rug van Kacey om, een nummer opnam dat als Kacey’s debuutsingle moest dienen. De vete die hierdoor ontstond tussen haar en de country icoon bleef lang onuitgesproken. Totdat ze Miranda benaderde voor het hilarische nummer Horses & Divorces, de gemene delers die hen deden besluiten de strijdbijl te begraven. Girl, so confusing but make it country.
Een ode aan Mexico
Op Uncertain, TX gaat het steady cumbia-ritme (red. een van origine Colombiaanse dans- en muziekstijl die ook populair is in Mexico) gepaard met rake teksten in een lied waar Kacey korte metten maakt met fuckboys. Ze vraagt zich hardop af of liefde niet gewoon een vorm van delusion is. Een andere betekenis die ik uit het nummer haal heeft betrekking op haar eigen verhouding tot Texas, omdat ze daar zelf vandaan komt en behalve succes ook de nodige controverse heeft meegemaakt. Het einde van het album is bijna daar als Mexico Honey inluidt. Het nummer is als een zomerbriesje, en is een liefdesverklaring aan een geliefde én aan Mexico met vol referenties naar het land (in de bridge zingt ze bijvoorbeeld over lakens met tijgerprint, die daar geliefd zijn). Dat die twee onderwerpen hetzelfde, gelukzalige gevoel bij Musgraves oproepen, kan niet anders dan een lofzang zijn aan de Mexicaanse gemeenschap.
Uit Mexico Honey: ‘‘I’m in a bad-girl good mood, wearin’ my gold hoops, linin’ my lips right now in the rearview, baby, don’t even play.’’
Kacey has done it again
Wat dit album zo goed maakt is dat ieder nummer voortbouwt op het vorige en zo één samenhangend geheel vormt. De teksten, productie en de opbouw getuigen van haar vakmanschap als artiest die een verhaal kan vertellen zonder dat het er te dik bovenop ligt. De introspectieve, herkenbare nummers waarmee het album wordt ingeleid creëren een ingang naar de bredere boodschap van de plaat: dat verbinding vaak plaatsvindt bij het loslaten van je eigen trots, en je vaak meer gemeen hebt met de ander dan je eigenlijk dacht. Wees dus niet bang om net als Kacey even stil te staan, want het levert je misschien wel je beste werk op!
Over de auteur(s)
