Het gaat duidelijk niet helemaal lekker bij jou de laatste tijd, of wel? De ene ophef heeft mijn tijdlijn nog niet verlaten of de volgende dient zich alweer aan. Vooral de afgelopen anderhalve week was het goed raak. Je Sylvana-“grapje” een goede week geleden was de start van een flinke strontkar. Over die hele rel ga ik weinig zeggen. Dat is mijn plaats niet, plus, dat hebben getalenteerdere en relevantere schrijvers dan ik allang gedaan. Waar ik het nog wel even over wil hebben, is over je optreden bij De wereld draait door.
Daar zat je dan, Giel, naast Clarice Gargard (wat mij betreft één van de mooiste en meest welbespraakte vrouwen in Nederland op dit moment, maar dat geheel terzijde). ‘Als ik voor een of andere homobeweging ook dingen doe,’ zeg jij tijdens DWDD, ‘en ik zeg tegen iemand die ik in de uitzending heb “laten we elkaar geen mietje noemen”, ja, dan is dat óók smakeloos, maar dan krijgt dat niet die lading.’ Op een later moment in het gesprek gebruik je het feit dat je mensen niet naar hun vriend, maar naar hun relatie vraagt, als een voorbeeld van hoe ruimdenkend je zelf bent. Sint Giel, schutspatroon der homo’s. Nou schat, als jij mijn schutspatroon bent, dan word ik liever weer hetero.
Iemand die niet ziet wat een woord als “mietje” voor lading heeft, en die de voorzitter van een homorugbyclub “de regelneef, of ehh, toch de regelnicht” noemt en nog wat woordgrappen over gaymes en rugbi maakt, die hoef ik niet als beschermheer. Maar ik durf er mijn aanzienlijke lippenstiftcollectie om te verwedden dat je dat zelf niet problematisch vindt. Waarschijnlijk denk je zelf dat je gewoon een geintje maakt, moet kunnen, je bedoelt er toch niks mee? Je hebt toch in datzelfde radiointerview ook gezegd dat je niet begrijpt waarom aparte homoverenigingen nog steeds nodig zijn? Dat betekent toch wel dat je het allemaal goed bedoelt, toch? TOCH???
Jouw probleem is dat je als een soort zevenjarige-met-mening alles eruit denkt te kunnen gooien wat je wilt. Vervolgens ben je verbaasd als er een reactie op komt. Het heeft al bijna een vast stramien. Je zegt iets doms, krijgt daar gezeik mee, biedt soms je excuses aan (vaak ook niet) maar altijd op zo’n manier, dat het eigenlijk geen excuus meer is. ‘Sorry dat jullie gekwetst zijn’ ‘Ik heb het zelf niet racistisch bedoeld, ik liftte mee op een rel’ ‘Goed, dit was een foute uitspraak, maar fenomeen X is erger’. Ik zou kunnen zeggen dat ik medelijden met je heb, maar dan zou ik liegen. You had it coming, pal. Je kunt niet eindeloos mensen in hun gezicht schijten en dan verbaasd zijn dat ze dat vervelend vinden.
We leven in een vrij land, dus ja, je mag deze dingen zeggen. En gelukkig voor jou zit je bij een van de meest racistische en seksistische radio-omroepen van Nederland, dus je baan zal het je niet kosten. Maar dat wil niet zeggen dat je er verder geen gezeik mee kunt krijgen, dat wij allemaal maar moeten snappen dat je heus een goed hart hebt. Het is niet aan jou om te bepalen dat iedereen je uitspraak onschuldig op moet vatten. We pikken je bullshit niet, Giel. Dan kun je nog honderd keer de vermoorde onschuld spelen, maar die Sylvanagrap was fout. Die homo-opmerkingen waren fout. Je stigmatiserende opmerkingen een paar maanden terug over dikke vrouwen waren fout. Je ontpopt je steeds meer tot het type “foute klootzak”. En misschien moet je dat als mediamaker niet willen.
Eén laatste advies daarin: onwelgevallige reacties op Twitter blocken maar wel roepen dat je de dialoog aan wilt gaan, is vaak niet de beste strategie als je wilt laten zien dat je heus wel een toffe peer bent.
Over de auteur(s)
