Black Pride NL: een oude, en een nieuwe beweging

De laatste weken en maanden is er een wereldwijde beweging gaande: Black Lives Matter. Deze beweging kruiste ook de wegen van de Pride-maand afgelopen juni, wat meer dan logisch is. De LHBT+-gemeenschap bestaat immers ook uit zwarte mensen en mensen van kleur. Maar zij blijven constant onderbelicht. Black Pride NL is een nieuwe organisatie die focust op zwarte LHBT’ers. Ik sprak met Naomie Pieter, een van de oprichters, over alles rondom Black Pride NL.

Hi Naomie, allereerst wil ik zeggen: chapeau voor al het activistische werk dat je doet. We spreken elkaar vanwege Black Pride NL. Kan je daar wat over vertellen voor de mensen die hier nog niks over weten?

Black Pride NL is een net gelanceerde mensenrechtenbeweging. We noemen het een mensenrechtenbeweging die zwarte LHBT’ers centreert, en daarnaast focust op LHBT’ers van kleur, bi-culturele LHBT’ers, diens vrienden, familie en allies.

Wat is jullie visie voor Black Pride NL? 

Zoals ik zei, is het een mensenrechtenbeweging. Dus wat wij willen, is aandacht vragen voor de rechten en emancipatie van zwarte LHBT’ers. Dat willen we doen op verschillende manieren, zoals protesten organiseren, evenementen opzetten en panels organiseren. We willen met name ruimte creëren voor zwarte LHBT’ers, en voor diens realiteit en gezondheid.

Als ik het zo hoor is er eigenlijk te weinig ruimte voor zwarte LHBT’ers in huidige Pride-organisaties. Hoe willen jullie je onderscheiden van andere Pride-organisaties?

Allereerst wordt het sowieso georganiseerd door de community voor de community. Ik ken redelijk wat Pride-organisaties die niet gerund worden door de mensen van de community, denkend aan heteroseksuele mensen of door mensen met puur commerciële motieven. We richten ons juist op de mensen die worden uitgesloten, we zien onszelf en we werken vanuit onszelf. Daarnaast zijn we niet commercieel. We hebben geen druk vanuit de gemeente, of wat voor partij dan ook, om commercieel te presteren. We onderscheiden onszelf op een aantal vlakken: antikapitalistisch, antiracistisch.

Wat is de reden geweest om Black Pride NL nú op te zetten? Kijkend naar dat bijvoorbeeld Black Queer & Trans Resistance Netherlands al bestond, waar jij ook een van de co-founders van bent. 

Nou, ik moet je zeggen: twee jaar geleden ben ik al Black Pride NL gestart. Toen ben ik Amsterdam Pride binnengestapt voor een samenwerking. Destijds vonden ze dat er geen plek was voor Black Pride binnen Amsterdam Pride. Dus ik heb toen de naam veranderd naar ‘Pride of Color’. Tot vorig jaar heeft Pride of Color ook bestaan maar toen is het ook afgesplitst van Amsterdam Pride. Nu in 2020 is het moment hier en werk ik ook samen met Clarice Gargard. 

Pride of Color bestaat ook nog steeds? Kunnen we in de toekomst samenwerkingen tussen Black Pride NL en Pride of Color verwachten?

Jazeker, ze zijn allebei gebaseerd op precies hetzelfde initiatief. Alleen toen is het Pride of Color geworden. Zoals ik zei, er was geen plek voor Black Pride binnen Amsterdam Pride. Het was te politiek volgens hen. Daar was gewoon geen ruimte voor.

Wij bij Expreszo hebben ervoor gekozen om alleen nog de Progress-vlag te gebruiken om zo de inclusie van mensen van kleur, zwarte mensen en trans mensen te benadrukken. Hoe kijk jij tegen die vlag aan? En wat vind je ervan dat Pride-organisaties zoals Amsterdam Pride of Rotterdam Pride die vlag ook zijn gaan gebruiken. 

De vlag op zich is een uiting waar sommige mensen zich in gerepresenteerd voelen. Die vlag betekent iets voor verschillende mensen. Ik vind het wel belangrijk dat die kleuren zijn toegevoegd. Zodat de betekenis van de vlag volledig is voor ieder die zich daar verbonden mee voelt. Ik keur de vlag zelf niet af noch goed, ik heb daar verder geen mening over. Ik gebruik de vlag soms, maar soms ook niet, ik speel er zelf mee. Het enige wat ik er concreet over kan zeggen, is dat ik het belangrijk vind dat er een volledig verhaal verteld wordt over de community en dat er een volledige representatie is. 

Wat betreft Pride-organisaties die dit doen; ik vind het belangrijk dat zij dit doen, maar ergens is het ook een leeg gebaar. Als die organisaties tien jaar lang Pride op een bepaalde manier organiseren en mensen constant uitsluiten en vervolgens die vlag gaan gebruiken, betekent het niet dat je opeens het licht hebt gezien. Dat is de illusie en misleiding ervan. Het betekent alleen veel als je ook daadwerkelijk het werk doet. Als iedereen weet dat je niks doet maar wel die vlag gebruikt, is het een lege oplossing. Organisaties zoals Rotterdam Pride kunnen niet eerst ‘All Lives Matter’ plaatsen op hun social media en vervolgens de Progress-vlag plaatsen. Die vlag betekent dan niks. Het is dan alleen een misleiding van mensen die zich door die vlag geëmancipeerd voelen en denken dat de organisatie inclusief is, maar dit blijkt dan niet zo te zijn.

Zou je zeggen dat Pride-organisaties een bepaalde mate van reparations verschuldigd zijn als ze echt inclusief willen zijn? Met reparations kan je dan denken aan concrete acties uitvoeren om te bewijzen dat ze inclusief zijn. 

Weet je wat het is, Pride-organisaties hebben een constructie dat ze gefinancierd worden door andere organisaties, zoals de gemeente. Uiteindelijk gaat het niet om de Pride-organisaties maar om de organisaties die het geld in handen hebben. Amsterdam Pride krijgt bijvoorbeeld het meeste geld van de gemeente, dus de gemeente zou hierop moeten handhaven. Die moeten de vraag krijgen of ze inderdaad hun geld stoppen in organisaties die anderen buitensluiten. Daar moet het gesprek plaatsvinden. Zelf vind ik het interessanter om de gemeente aan te spreken op de rol die ze hierin hebben, of moties in te dienen bij de gemeenteraad. Om vervolgens de burgemeester te vragen hoe dit gefinancierd kan worden als er sprake is van uitsluiting. 

Ik vind dat organisaties die  Amsterdam Pride of Rotterdam Pride financieren moeten kijken naar wie de macht heeft en hoe het geld verdeeld wordt. Uiteindelijk gaat het om wie het geld heeft, die heeft de macht. Als wij de grote subsidie van de gemeente zouden krijgen, dan zouden wij ook de macht hebben om Pride groots te organiseren. Het gaat om het ontmantelen van onderdrukkende systemen en machtsverdeling. Je moet beginnen in de kern. Als het daar verandert, dan verandert de geldstroom ook. Het draait om de macht. Wie krijgt het geld om de Pride te organiseren? Hoe wordt die macht verdeeld?

Wat kunnen we allemaal verwachten van Black Pride NL? 

25 juli beginnen we sowieso met een protest tegen anti-zwart, -trans en -queer geweld, in samenwerking met Black Queer & Trans Resistance NL. Pride is not a party, Pride started as a protest. Daarnaast hebben we op dezelfde dag het Black Pride Ball door Zelda Fitzgerald Ninja en Perry 007. Op 28 juli hebben we een soort soft launch omdat door de coronacrisis het niet mogelijk is om iedereen te betrekken. Het wordt een klein intiem lanceringsmoment. 30 juli hebben we de Hall of Heathens. Dit is een erotische club voor zwarte mensen en mensen van kleur uit de LHBT+-gemeenschap. Het is een helend, erotisch evenement. Op 1 augustus hebben we Pon di Pride, in een andere vorm dan normaal, vanwege het verbod op clubfeesten. Op 6 augustus sluiten we deze periode met een helend evenement met Glenn Helberg. Het is een soort moment van bezinning, om alles los te laten en bij elkaar te komen. Pride brengt toch wel dingen naar boven.

Wat mooi. Zeker met oog op de afgelopen maanden zijn helende evenementen alleen maar goed. Eigenlijk hebben jullie een eigen Pride-week opgezet?

Ja, het is een mini Pride-week met verschillende evenementen.

Black Pride NL is een nieuwe organisatie die gefocust is op het centreren van zwarte LHBT’ers en een focus op LHBT’ers van kleur. Hou ze dus goed in de gaten! Hier kan je meer informatie over ze vinden. 

Over de auteur(s)

Rocher

Rocher

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

Waarom iedereen het boek Pageboy moet lezen

Pageboy is een authentieke biografie waarin Elliot Page de lezer meeneemt in zijn reis naar worden wie hij is. De pijnlijke waarheid die veel trans personen moeten doorstaan wordt scherp beschreven.