“Kut het is weer kerst, kut het is weer kerst” zong de vriend van mijn moeder graag de afgelopen dagen. Nou, gelijk had ‘ie. Nog nooit in mijn leven had ik zo’n karig kerstgevoel. De tijd waarin we samenkomen en vieren. Maar wat precies?
Kinneke Jezus hoeft bij mij niet aan te kloppen voor een cadeautje van een wijze meid. Zelfs Mariah Carey’s All I Want For Christmas kon mij dit jaar niet enthousiasmeren voor de feestdagen. Toen mijn vrije dagen aanbraken, wist ik ook eventjes niet wat ik met mijzelf aanmoest. Wat gaan we doen, de hele vakantie volplannen en vervolgens uitgeput weer met school beginnen? Of twee weken lang op bed liggen met mijn lovers Netflix, koolhydraat en verzadigd vet? Ik voel me dus een beetje rusteloos.
Kerst gaat ineens niet meer over samenzijn, maar over stress en hoge verwachtingen. Wat als de kerstversiering niet goed hangt? Wat als het eten tegenvalt? Wat als het niet gezellig is? Ondertussen vreten we ons vol, gewoon omdat het kan. Ineens lijkt de kerstman niet meer op een gezellige dikkerd met een groot hart, maar op Koning Kapitalisme. Ja ja, dat is allemaal wel heel cynisch.
Maar als het allemaal zo leeg en betekenisloos voelt, hoe los ik dat dan op? Op Tweede Kerstdag besloot ik spontaan om het volgende jaar te gaan vrijwilligen. Op een hak voedselpakketjes uitdelen aan de daklozen, bijvoorbeeld. Of soep scheppen in een galajurk. Opgelost. One down, one to go. De Jaarwisseling! Keer op keer beloof ik mezelf dat het nieuwe jaar ‘mijn jaar’ gaat worden. En ja, op sommige dagen is het helemaal mijn jaar. Maar kan ik niets beters bedenken? Mijzelf voornemen om altijd eerlijk te zijn, te luisteren naar mijn gevoel, hard te werken aan mijn doelen en elke ochtend te zeggen: dit wordt mijn dag?
Dat lijkt me wel wat. Kylie zei het al in 2016: “this is the year of realizing stuff”. Misschien wordt 2018 wel het jaar van “doing stuff”. En niet vergeten: vuurwerk is geen speelgoed!
Joejoe!
Over de auteur(s)
