Voetbal in een voetbalveld
Foto door Pixabay via Pexels

One Love

Content warning: Dit artikel bevat homofoob en validistisch taalgebruik.

“De KNVB ziet af van de One Love-band”, zo luidt de kop van de NOS. Vol ongeloof staar ik ernaar. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet voelen, maar boosheid is het duidelijkst aanwezig. Ik screenshot het artikel, knal het op mijn story op Instagram en hoop dat mijn boosheid wat afzakt. Dat gebeurt niet, dus stuur ik het ook los naar allebei mijn ouders, met de woorden ‘kut WK’ bijgevoegd. Mijn pa reageert niet. Hij is aan het werk en ik heb me al meerdere keren boos over het WK uitgesproken. Hoewel mijn vader het wel met me eens is, is hij me ook zat. Zijn gedachte is: het WK is er nu eenmaal, dus wil ik het kijken ook. Mijn ma reageert met twee woorden: ‘slappe hap’.

Ik open TikTok, waar ik een voetbal-account op heb. Mijn boosheid schreeuwt dat ik dit moet delen, dus maak ik een story. Omdat ik bang ben voor de reacties, delete ik hem weer en sluit ik TikTok. De boosheid blijft. Ik ben boos op de FIFA en boos op Qatar. Dan laat ik eindelijk de gevoelens toe die al eerder door probeerden te komen. Ik ben bang en verdrietig. Verdrietig, omdat deze keuze voelt als een afwijzing. En ik ben bang, want als ik dit op mijn TikTok deel, weet ik al wat voor reacties er gaan komen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik ‘W FIFA’, ‘kanker homo’s’, of ‘het is ook geen plek voor mietjes’ in de comments zou zien staan.

Mijn eerste gedachte bij Qatar is, ‘je wil toch niet naar zo’n land?’ Toch vraag ik mij af of een land waar ik mijn TikTok over dit onderwerp niet durf te posten zoveel beter is. Ik probeer angstvallig te voorkomen dat de mensen die mijn TikToks kijken erachter komen dat ik trans ben. En toch zijn de comments vaak, “Wat ben jij? Ben je een jongen of meisje?” en word ik vaak een vrouw genoemd. Dat gebeurt terwijl mijn profielnaam een traditionele jongensnaam is. Bij deze groep durf ik daarom echt geen LHBTQIA+-onderwerpen aan te snijden.

Een paar weken geleden liep de discussie hoog op. Kökçü wilde de One Love-band niet dragen. De One Love-band verdient trouwens ook nog wat woorden. Want een band die de LHBTQIA+-community ondersteunt mag dat van mij wel wat meer laten zien. Bij het design hebben ze zo gekozen dat het hartje precies niet de kleuren van een pride vlag heeft. Deze band illustreert het actievoeren van de KNVB op dit gebied. Ze willen iedereen tevreden houden, ook de homohaters. Dat ze daarbij LHBTQIA+’ers die van voetbal houden pijn doen, kan ze niets schelen.

Afijn Kökçü wilde de slappe One Love-band niet dragen. Weet je, prima, dat is  zijn keus. Dat het vervolgens twee weken hierover ging, vond ik veel erger. Veel mensen zagen dit voorval als een aanleiding om hun homofobie op straat te gooien. Ik wilde dat de KNVB nooit deze band gemaakt had, want de band staat voor niks. Geen LHBTQIA+’er ervaart minder haat door deze zinloze actie. En vervolgens komt de KNVB niet op voor de LHBTQIA+-community als de aanval geopend wordt. Ik kon mijn TikTok niet meer openen of ik zag mensen die hun mening zo belangrijk vonden, bij talkshows zitten praten over vrijheid van meningsuiting. 

Als LHBTQIA+’er die van voetbal houdt, voel ik me nooit helemaal thuis in de voetbalwereld. Spreekkoren die tijdens de wedstrijd “Het zijn de homo’s van Vites” of “Alle Duitsers zijn homo” roepen, zijn geen uitzondering.  Onlangs zei Ronald de Boer dat er geen voetballende homo’s zijn, want, zo zei hij, ”Homo’s kunnen helemaal geen bal passen.”

Ik ben vanaf kleins af aan voetbalfan. Mijn vader keek altijd. Als echt klein kind vond ik het maar saai, negentig minuten stilzitten is niet niks. Rond mijn achtste begon ik voetbal interessant te vinden. Ik keek de wedstrijden mee met mijn vader en stelde alle vragen die je kan bedenken. Het negentig minuten stilzitten heb ik nog lang lastig gevonden. Ik liep rustig halverwege weg. Op mijn negende ging ik als echte Amsterdammer naar mijn eerste Ajax wedstrijd. Het was de open dag en ze oefenden tegen Chelsea. Het was fantastisch! Het stadion was indrukwekkend, zeker voor een negenjarige. En zo is het gegroeid, zo ben ik voetbalfan geworden.

Sinds ik onderdeel van de LHBTQIA+-gemeenschap ben, valt de absolute haat die voetbalfans kunnen hebben mij op. En sinds ik een TikTok account heb is dit nog meer bevestigd. Ik vind voetbal leuk en voetbal content maken geeft me energie, maar ik ben altijd bang voor haatvolle comments. Sterker, als ik de comments open, hou ik mijn adem even in. Ik bereid me mentaal voor op de comments die me een vrouw noemen. Voetbalfans haten liever op elkaar dan dat ze elkaar helpen. Zijn ze het niet met je analyse eens dan ben je meteen een ‘achterlijke debiel’. Ik ben bang dat als ze erachter komen dat ik trans ben, er zelfs bedreigingen zullen komen.

Het WK in Qatar gaat Nederland dankzij de FIFA niet met One Love-band spelen. De voetbalwereld verander je niet zomaar. En spelers de kast uit dwingen, wat veel mensen willen, is in deze toxic wereld echt niet oké. Als het te gevaarlijk is voor de mensen binnen de LHBTQIA+-community in het voetbal om zich uit te spreken, dan moeten de bonden dat doen. De KNVB moet er voor alle voetballers en supporters zijn. Neem een voorbeeld aan Duitsland die met hun hand voor hun mond stonden, omdat ze de One Love-band niet mochten dragen. Zij geven een boodschap en daar kan de KNVB nog wat van leren.

Over de auteur(s)

Daniël

Daniël

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

Waarom iedereen het boek Pageboy moet lezen

Pageboy is een authentieke biografie waarin Elliot Page de lezer meeneemt in zijn reis naar worden wie hij is. De pijnlijke waarheid die veel trans personen moeten doorstaan wordt scherp beschreven.