Het is ‘s avonds laat en voor de zoveelste keer vandaag scroll ik door instagram. Dat doe ik omdat ik geen idee heb wat ik met mijn tijd aan moet: alle boeken in mijn kast heb ik al meerdere keren gelezen, netflix heb ik uitgekeken, en binnen een maand spelen heb ik er al meer dan 100 uur ‘Animal Crossing’ op zitten.
Wanneer ik Instagram open, druk ik op het vergrootglas. Instagram laat dan allemaal posts zien die ik kan ontdekken. Dit keer zijn dat foto’s van mensen met een lichamelijke beperking. Hoe meer foto’s ik zie, hoe gefrustreerder ik word. Waarom heb ik niet zo’n mooie rolstoel als zij? Waarom ziet hij er zo gespierd uit, ook al is hij verlamd? Zij kijkt ook scheel. Maar waarom staat het haar beter dan mij?
Toen ik bij mezelf ging nadenken waarom ik hier zo heftig op reageerde bedacht ik: zij zijn de rolmodellen die ik als kind nooit heb gehad, maar nog steeds kan ik mezelf niet met hen identificeren. Er is gelukkig meer diversiteit in de media dan in 2010. Maar áls ik nu mensen met een beperking zie in de media, zijn dat vaak alsnog mensen met wie ik mij niet kan vergelijken. Mensen met een minder zware, of juist veel zwaardere beperking dan ik.
Ook mis ik de representatie van LHBT+ jongeren met een beperking in de media. Je ziet bijvoorbeeld nooit een lesbisch stel met spasticiteit op tv. Ik weet dat er genoeg jongeren zijn die queer zijn en een lichamelijke beperking hebben. Maar als ik mijn “gelijken” wil vinden, moet ik heel lang zoeken. En dat is helaas niet veranderd sinds ik klein was. En dat doet zeer. Ik had vroeger graag iemand gehad waartegen ik kon opkijken. Iemand mét spastische hand, en schele ogen. Waarbij ik niet denk: Waarom kan ik niet zijn zoals die persoon. Iemand waarbij ik juist denk: Hé! Zij is net zo als ik, ik kan vast ook bereiken wat zij kan.
Mensen vragen mij vaak waarom ik schrijf, en waarom ik mij hard maak voor dingen die mij raken. Ik schrijf omdat ik de mensen die zich net zoals ik niet altijd gezien voelen, zo graag wil vertellen dat ze ertoe doen. Omdat iedereen representatie verdient, of je nou een beperking hebt, een buitenlandse afkomst hebt, of LHBT+ bent.
Ik schrijf, omdat ik het rolmodel wil zijn, wat voor mij ontbrak. Ik schrijf voor alle toekomstige kinderen die advies en motivatie nodig hebben. Voor alle kinderen die net een beetje anders zijn, en er daardoor nooit helemaal bij horen. Om ze te laten weten dat ze niet op moeten geven. Hoeveel gesloten deuren je ook tegenkomt, als je er hard genoeg tegen ramt, gaat er altijd wel eentje open.
Over de auteur(s)
