Esther Bakker – te volgen via Instagram: @estherjillustration – illustreerde dit blog.
Nanoah houdt een blog bij over hun non-binariteit en alles wat daarbij komt kijken. Dit is deel 3. Lees hier het vorige deel, en hier het eerste blog.
Mijn vorige blog sloot ik nogal bijzonder af. Een afscheidsfeest voor mijn boobies? Je las en leest het niet verkeerd. Op 3 november heb ik een afscheidsfeest gegeven omdat mijn boobies binnenkort mijn lichaam gaan verlaten. Ik had de uitnodigingen al verstuurd vóórdat het Slotervaart failliet ging en het UMCG extra roet in het eten gooide door een grote fout te maken. Op mijn feest wist ik daarom ook nog geen datum en zelfs geen indicatie voor mijn operatie. Stom, maar met de steun van de familie en vrienden die allemaal gekomen zijn, was dat geen dooddoener voor het feestje.
Mijn huiskamer was versierd in de typerende kleuren roze en blauw van de transvlag. Roze en blauwe ballonnen, roze en blauwe slingers en – niet te vergeten – de confetti. Ik had de genodigden gevraagd om ieder iets lekkers te eten of te drinken mee te nemen omdat het zonder studiefinanciering natuurlijk onhaalbaar is om een feest te geven (lang leve mijn tussenjaar…). Allerlei hapjes in de vorm van borsten werden meegenomen, zelfs thema-gerelateerde outfits waren te bewonderen.
‘Om het leven van mijn boobies ook een beetje te vieren had ik toch maar mijn oude vertrouwdeBH uit de kast gehaald‘
Het thema was vanzelfsprekend ‘borsten’ en ik heb eigenlijk voor een hele simpele outfit gekozen: mijn enige (sport-)BH met daarover enkel een spijkerjasje. Ik draag normaal gesproken altijd binders maar om het leven van mijn boobies ook een beetje te vieren had ik toch maar mijn oude vertrouwde (sport-)BH uit de kast gehaald. Body positivity!
Naast boob-vriendelijke outfits en creatieve hapjes was ook een photobooth van de partij. Gedecoreerd met de transvlag kon je een set nepborsten aan je lichaam hangen en voor mensen met big dick energy was er een opblaaspiemel van een meter. Hier is dan ook gretig gebruik van gemaakt:
De bedoeling van het feest was in eerste instantie een afscheid. Ik heb namelijk toch 18 jaar geleefd met mijn boobies (natuurlijk niet altijd even groot als nu) en het is een groot deel van mijn (boven)lichaam. Het is een ontzettend belangrijke keuze geweest om voor de operatie te gaan en mijn dysforie over mijn boobies heeft me de afgelopen jaren gesloopt. Ik heb zoveel negativiteit gevoeld vanwege mijn niet-platte borstkas, wat resulteerde in een subtiele haat voor mijn lichaam. En misschien wel een subtiele haat voor mezelf. Dat vind ik erg. Maar omdat er zoveel negativiteit is gevoeld, werd het tijd voor een positieve wending. In de vorm van 
een feestje.
En natuurlijk volgt er een vervolg op deze blogserie, als mijn boobies daadwerkelijk mijn lichaam verlaten hebben en ik eindelijk mijn platte borstkas in de spiegel kan zien. Dan zal ik dat gevoel van vrijheid uitbundig vieren.
Over de auteur(s)
