De dag waarvan ik wist dat die snel ging komen, is daar. Per 1 januari stop ik als hoofdredacteur bij Expreszo. Hoe melodramatisch het ook gaat klinken, en hoe melodramatisch ik het ook zelf maak, ik kijk graag terug op de twintig maanden dat ik dit prachtige platform met diens mooie redactieleden mocht aansturen. Iets wat ik overigens niet alleen heb kunnen doen. Hans, jij was mijn rots in de branding afgelopen jaar.
Op mijn eerste dag als hoofdredacteur deelde ik mijn visie voor de toekomst van Expreszo. Ik wilde bouwen aan de hand van drie pillaren: inclusie, de lezers en het uitspreken tegen onrecht. Voor mijn gevoel hebben we mooie stappen kunnen zetten op alle drie aspecten, op de een wellicht wat meer dan de ander. Zo hebben we ons meerdere keren uitgesproken tegen onrecht op alle vlakken in de samenleving en sloten we ons aan bij verschillende protesten. Want niemand van ons is vrij tot wij allen vrij zijn. Wat ik geleerd heb in al die maanden is dat het belangrijk is om je uit te spreken wanneer je een platform hebt en stemmen luider kan maken. Expreszo heeft mijn strijdbaarheid en dienstbaarheid voor de gemeenschap nog meer kunnen versterken.
Mijn twintig maanden als hoofdredacteur waren niet altijd rozengeur en maneschijn. Als queer persoon van kleur voelde ik een druk maar ook de noodzaak om te strijden voor meerdere gemeenschappen: de queer gemeenschap maar ook de gemeenschap van kleur. En natuurlijk de samensmelting van die twee gemeenschappen. Soms leek ik me op een crossroads te bevinden. Zoals ik vorig jaar ook schreef ten tijde van Black Lives Matter, voelde het op momenten alsof ik moest kiezen tussen twee kampen. Twee kampen waar ik allebei bij hoor, die vinden dat ik complete toewijding moet geven aan een van hen. Het voelde alsof ik moest kiezen tussen iemand van kleur zijn en queer zijn, alsof ik moest kiezen tussen antiracisme of LHBTQIA+-emancipatie. Soms vroeg ik me ’s nachts af of ik het juiste deed, of ik voldoende ruimte voor beiden overliet, ook binnen Expreszo. Ik heb alles gegeven wat ik had om dit juist te doen, maar je zal nooit zeker weten of dat ook zo uitpakte.
Mijn grootste doel was mijn gemeenschap en redactie trots maken. Daar denk ik ook het meest aan terug, samen met de hoop dat ik dit ook waar heb kunnen maken. Nydia en Marie Lotte van Damn, Honey vroegen mij eerder dit jaar om een bijdrage voor hun bundel Queer, Baby — een bundel verhalen over queer zijn. Ze vroegen mij om die bijdrage omdat ze mij zagen als een soort oppervader van de queer gemeenschap. Hoe vleiend dat compliment ook is, ik zie mezelf niet als een oppervader — ik heb geen claim op die titel. Maar ik voel wel een grote verantwoordelijkheid.
In mijn brievenserie met hoofdredacteur Aimée van Tijdschrift Lover schreven we over een essay van Roxane Gay en hoe zij zich als elder van de community ziet. Dat ambieer ik ook om ooit te mogen zijn voor anderen: een elder. Ik zie een generatie na mij opgroeien, een generatie vol queer jongeren. Een generatie die veel minder druk voelt door genderrollen en erop los experimenteert, een generatie die veel minder waarde lijkt te hechten aan een coming out. Maar ook een generatie die opgroeit in een steeds harder wordende wereld, een wereld waar LHBTQIA+-geweld weer steeds meer voorkomt. Ik wil hetgeen zijn wat ik zelf al die jaren geleden heb gemist: een baken voor jonge queers zodat die realiseren dat ze niet alleen zijn, dat er iemand is die voor ze vecht, dat er een familie is die op ze wacht. Want Gay heeft gelijk, onze gemeenschap is van ver gekomen, maar we zijn er nog lang niet. En elders zijn nodig om te waken over de jongeren.
Als elder is het mijns inziens ook weten wanneer je ruimte moet geven aan die volgende generatie, en dat is wat ik nu doe. Het is tijd om het stokje door te geven, om plaats te maken en een frisse wind te laten waaien. Dus lieve lezer, ik sluit dit melodramatische afscheid af, stap naar achter en laat het doek vallen. Dank je wel, en tot ziens.
Over de auteur(s)
