>>> In vredesnaam
(door: Irene)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
In vredesnaam
Vijfenzestig jaar geleden is er een verbond gesloten: "Dit mag nooit meer gebeuren." En tot nu toe is het ook niet gebeurd. Mijn oma is éénenzeventig. Vlak voor de oorlog geboren. Zouden haar ouders het hebben geweten? Ik ken niemand die de oorlog nog écht heeft meegemaakt. Wat ik wil zeggen, ik kan niemand vragen wat het ergste was. Natuurlijk, primaire levensbehoeftes die niet overal aanwezig waren.
Maar er is een verschil tussen leven en 'niet dood zijn'.
Over 'niet dood zijn' gaan die levensbehoeftes, maar er is meer. De permanente angst, de machteloosheid en de onwetendheid van hoelang het nog zou duren. Ik heb films gezien, boeken gelezen en verhalen gehoord, maar nooit de smaak van bloembollen geproefd, of de angst gevoeld dat ook ik werd meegenomen.
Ik voel maar een klein beetje van het grote verdriet, als ik zie hoe tijdens dodenherdenking een man op zijn stok leunt en met zijn andere hand een traan wegveegt. De twee minuten stilte zijn meer dan het herdenken van de overledenen. Ik denk aan wat de man heeft meegemaakt dat hij nu, vijfenzestig jaar later, een traan wegveegt.
Zou hij joodse vrienden hebben gehad? Zigeuner zijn geweest? Of misschien zelfs homo?
Ik kan me nog een moment herinneren dat iemand vroeg of ik zeker wist dat ik op vrouwen viel en dat ik toen schijn-dapper antwoordde: "Als er een Duitser voor me zat en er een lamp op me scheen, dan zou ik nu ja zeggen. Dus ik denk van wel."
Maar of ik echt liefde boven leven had verkozen op dat moment, ik betwijfel het. Ik zou wel gek zijn. Blonde haren, blauwe ogen, twee zeer gewenste eigenschappen. Topscoorder, met een vaste plaats op de bank. Want een overwinning zou ik nooit behalen.
Vrijheid ligt misschien wel in het verlengde van vrede. Wij leven in vrijheid. Ik mag na acht uur ’s avonds hand in hand over straat lopen met m’n vriendin en haar onder een brandende lantaarnpaal vertellen hoe mooi ze is. Oorlog is voor ons ver weg. We zien het op tv, kennen iemand die wordt uitgezonden naar Afghanistan, maar mogen allemaal ’s avonds naast onze liefde in slaap vallen. Zonder angst voor een bomaanslag, een inval of verraad.
Onze 'angstjes' zijn teruggedrongen naar de mening van de buren.
Daar heeft hij voor gezorgd, de man met zijn stok. In de twee minuten ben ik ook dankbaar. Dankbaar voor wat degenen voor mij hebben gedaan. Met een lamp en een Duitser en met gevaar voor eigen leven. En ik zou hen op mijn beurt willen vertellen over nu, ik zou ze de warmte laten voelen van het bed waar ik met mijn vriendin in slaap en ik zou ze patat laten proeven. Ik zou ze willen laten zien waar ze het voor hebben gedaan.
Op onze beurt is er voor ons nog veel te doen. Al is het alleen maar zodat we over nog eens vijfenzestig jaar in de twee minuten ook een beetje trots kunnen zijn. Op wat er is bereikt, niet alleen voor onszelf, over de hele wereld. Dat de kinderen van onze kinderen zo ook hun oma’s en opa’s hebben met een verhaal. Laten we daar in vredesnaam voor zorgen.
En dat m’n vriendinnetje en ik de slappe lach in bed hebben. Samen een verbond tegenover de rest van de wereld. En ik fluister haar: "Dit hoeft nooit meer te stoppen."
---
Deze column is geplaatst op 13-05-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >> |
