>>> Liefdesverdriet: onbetaalbaar
(door: Albert)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Liefdesverdriet: onbetaalbaar
Het zoveelste blokje chocola (Choceur Weisse Kokos - €1.29) verdwijnt in mijn mond. Ik zit op mijn te grote bed en staar naar de regendruppels op het raam van mijn eenkamerappartement. Mijn gitaar, een stapel oude tijdschriften en bureaustoel Rudolf kijken me lusteloos aan.
Alleen de chocola schreeuwt om aandacht. Ik heb een passie voor zogenoemde 'comfort food'. Zou ik Hail to the Thief (Radiohead - €12.99) opzetten, dan zou ik zeker huilen. Lege tranen weliswaar, maar toch.
Ik heb liefdesverdriet. En ik ben niet eens verliefd.
Het blijft miezeren. Elke druppel valt als een zware zucht op het raam. Ik doe de luxaflex naar beneden, bedenk dat ik 'luxaflex' een lelijk woord vind en ga achter mijn geleende laptop zitten. Een nieuwe email: ik mag gratis printen in Groningen. Hoera. Ik blader wat door facebook-pagina’s.
Dan lees ik in mijn universiteits-email dat ik mijn geleende boeken snel weer terug naar de bieb moet brengen. Ik ga weer op mijn bed zitten. De chocola is al bijna op. Ik teken een konijn op mijn hand, een konijn met veel te grote ogen. Zou ik Dancer in the Dark (Lars von Trier - €9,99) kijken, dan zou ik verzwolgen worden door weemoed en zwaarmoedigheid.
Dit zijn mijn zware dagen. Ik koester ze.
Dit zijn de dagen dat ik denk aan wat er niet is: aan mijn vrienden en familie, aan Groningen, aan Friesland, aan Zweden. Obsessief, dwangmatig denk ik aan alles wat ik mis. Ik denk aan de boot, aan onze eenden, aan de piano, aan zaterdagavonden in Vera, aan zondagochtenden met sinaasappelsap en prinsessenbroodbeleg.
Ik denk aan Man Bijt Hond, aan festivals in studentenkamers, aan mijn fiets die stiekem staat te roesten op de zolder van mijn laatste huis. Aan de sigaretten van mijn beppe, aan zomerdagen op Terschelling, aan de straatkrant, aan sjoelen en sinterklaas.
Voor het gemak vergeet ik de vrienden hier, de reizen die ik met ze maak, de Alte Donau, Egon Schiele en Gustav Klimt, de paasbrunch in het park, de met feestjes gevulde avonden. Als ik er teveel over nadenk, is het leven hier bijna even mooi als thuis.
Niet teveel nadenken dus, dat zwelgt zo moeilijk.
Meestal komen de zware dagen als ik daarvoor nèt iets te gelukkig was. Mijn ouders waren hier een week geleden. Ik heb met ze gewandeld door de stad, een fluisterbootje gehuurd, sachertorte en schnitzel gegeten. De dag van hun vertrek kwam er een groep vrienden bij me op bezoek voor een paar dagen.
Ik denk aan hoe we na ons grote feest met zijn negenen in één bed zaten te wachten op zonsopgang. Stinkend, dronken en lachend. Hoe we één voor één tegen elkaar aan in slaap vielen, terwijl de anderen grinnikten om ons gesnurk. Zo sliepen we die ochtend, totdat we gewekt werden door een verschoven elleboog, een weggetrokken deken, pijn in onze ledematen. Te gelukkig.
Iedereen is terug naar huis, behalve ik.
Ik ben nog ver weg, in een Duitstalig land zonder kustlijn, zonder sjoelbakken en zonder beppe. Ik zit op bed met een lege chocoladeverpakking naast me, terwijl de luxaflex steeds minder licht doorlaat en ook mijn ogen zich langzaam sluiten.
Ik haal Dancer in the Dark uit de DVD-speler (Marktplaats - €50.00), stapel de bibliotheekboeken op elkaar en was het konijn van mijn handen. Dit zijn de zware dagen. Ik koester ze. Ik heb ze nodig, zodat ik straks weer te gelukkig kan zijn.
---
Deze column is geplaatst op 29-04-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >> |
